In veel westerse tantrische en spirituele gemeenschappen wordt gesproken over het mannelijke en het vrouwelijke principe.
Mannen worden uitgenodigd om in hun mannelijkheid te stappen: vuur, aanwezigheid, richting, leiderschap, structuur.
Vrouwen worden uitgenodigd om hun vrouwelijkheid te belichamen: water, energie, stroming, voelen en ontvankelijkheid.
Dat kan zeker inspirerend zijn als het bij je resoneert. Maar dit zijn archetypische modellen, geen biologische feiten. En ik vind niet dat ze als absolute waarheid behandeld moeten worden.
Veiligheid
In Tantra wordt vaak gezegd dat mannen veiligheid moeten creëren, zodat vrouwen volledig kunnen openbloeien.
Maar geldt dat echt alleen voor vrouwen? Is veiligheid niet gewoon een basisvoorwaarde voor ieder mens om te kunnen bloeien?
Stel je voor dat je je ongemakkelijk voelt, dat je hebt geleerd dat meegaan met anderen belangrijker is dan duidelijke grenzen stellen, en dat je er niet zeker van bent of de grenzen die je wél hebt gerespecteerd worden... Met andere woorden: als je je op het basale niveau van je zenuwstelsel niet helemaal veilig voelt, zou je dan verwachten dat je openbloeit?
Zou je zin hebben om te spelen, risico's te nemen, avontuur te verkennen?
Waarschijnlijk niet. En dat geldt ongeacht of je man of vrouw bent.
Mannen voelen zich historisch gezien vaak veiliger in de wereld en hebben vaak meer middelen en macht tot hun beschikking. Het is dus niet vreemd dat het idee ontstond dat mannen veiligheid zouden moeten bieden aan vrouwen. Maar de vraag is of dit echt over vrouwen gaat, of dat veiligheid simpelweg de basis is voor spel, verbinding en ontspanning voor iedereen.
En wees je ervan bewust: er zit ook een subtiel risico op afhankelijkheid verborgen in dat verhaal.
Leiderschap
Hetzelfde geldt voor leiderschap. Leiderschap wordt vaak beschreven als een mannelijke eigenschap.
Maar als samenlevingen duizenden jaren geleden collectief besloten dat mannen machtsposities boven vrouwen zouden innemen (een besluit met culturele, niet biologische wortels), dan werden mannen natuurlijk de leiders. Dat heeft misschien veel meer te maken met sociale positie dan met gender.
Geloven we echt dat iemand door het leven gaat zonder persoonlijk leiderschap, of je nu man of vrouw bent?
Het is ook goed om te bedenken dat Tantra en veel spirituele tradities zijn ontstaan in door mannen gedomineerde samenlevingen en vaak door mannen zijn opgeschreven en doorgegeven. Dat betekent niet dat alles in die tradities onzin is, maar wel dat ze niet neutraal zijn. Als vrouwen historisch andere posities in de samenleving hadden gehad, werd leiderschap vandaag de dag misschien beschouwd als een typisch vrouwelijke kwaliteit.
Polariteit
Maar hoe zit het dan met polariteit? Het is ook waar dat veel mensen zich aangetrokken voelen tot polariteit in relaties en dat het een belangrijk onderdeel van seksuele spanning kan zijn.
Maar spelen met polariteiten is spelen met energie. Dat is iets heel anders dan zeggen dat mannen zus zijn en vrouwen zo.
Iedereen die kink heeft verkend (waar deze polariteiten vaak bewuster en intenser worden bespeeld) weet dat zowel mannen als vrouwen heerlijk dominant kunnen zijn, en dat het voor zowel mannen als vrouwen een verrukkelijke ervaring kan zijn om je volledig over te geven. Het hangt, wederom, niet af van je gender, en het zou zonde zijn om jezelf een misschien wel sappige ervaring te ontzeggen alleen omdat je man of vrouw bent.
Voorbij de polariteit
Het is niet mijn bedoeling om deze tradities af te kraken, maar om uit te nodigen tot flexibeler denken en onszelf te bevrijden van dogma.
Is het eigenlijk wel relevant om vrouwelijk of mannelijk te zijn in je leven?
Wat als je gewoon jezelf zou zijn? Een mens met allerlei kwaliteiten.
Iemand die zacht en sterk kan zijn. Een leider ÉN een verzorger. Doelgericht ÉN stromend. Gevend ÉN ontvangend.
Volledig belichaamd, als jezelf. Dat is zo perfect, zo mooi en goed!
Wat denk jij?
